De sterren voorbij de Zijkant

"Echte liefde is in zijn jeugd de hemel bestormen en in de wolken huizen, en eenmaal de jeugd voorbij, met de aarde genoegen nemen."
Julien Roufie

 

Als kind hoorde ik een sprookje over wolken. Het was een verhaal over een tijd toen de hemel nog gevuld was met wolken. Ze bestonden uit waterdamp in kwantiteiten die mijn voorstellingsvermogen te boven ging. Nu nog steeds, ondanks dat ik nu een stuk ouder ben.
De hemel was in dat sprookje blauw en wijd uitgestrekt; een gebied waarin de wind vrij spel had en de wolken waterdamp tot vreemde en bizarre vormen kneedde. Er kwam in dat verhaal ook een hemellichaam voor dat zo fel was, dat er niet rechtstreeks in gekeken kon worden. Het zette de wolken soms in vuur en vlam, wat de meest uiteenlopende warme kleuren teweeg bracht.
Maar soms condenseerde de waterdamp zodat de wolken een donker en dreigend geheel werden, en viel het water ten slotte ter aarde als een koude douche.
De enige wolken die ik ken is de waterdamp boven een kom kokend water.
Zo nu en dan word ik overvallen door een bui van melancholie waarop ik me dan naar de Hemelscheerder begeef en naar de eeuwige leegte boven me staar. Dan vraag ik me af hoe het lang geleden moet zijn geweest. Ik denk dan aan die wolken waterdamp en probeer de vormen voor te stellen waarin ze gekneed waren. Langzaam maar zeker nemen in mijn gedachten die wolken de vorm aan van haar gezicht, en overvalt me de leegte en eenzaamheid in volle kracht. Ik mis haar.
Ik zal haar altijd missen.

Copyright © 19 april 2005
Alle rechten voorbehouden