De sterren voorbij de Zijkant

"Het vereist uiterlijke moed om te sterven, het vereist innerlijke moed om te leven."
Lao-Tse

Epiloog

Door het verlies dat ik leed op de dag van triomf gingen de gevolgen van het neerslaan van het Syndicaat volledig aan mij voorbij. Ik was overmand door verdriet en uiteindelijk weggevoerd door Faustino.
In mijn appartement kropen de dagen onopgemerkt voorbij, volledig gevuld met het ontbreken van de wil tot leven. Ik had Iris al een keer verloren, deze tweede keer kon ik niet verwerken.
Maar het leven verliet me niet en ik sleepte me tenslotte uit de put waarin ik beland was, met hulp van Darma en Rakt, die op zijn beurt Annibel verloren had in de strijd tegen het Syndicaat. Langzaam bereikte me het nieuws van de dag die dé grote ommekeer van Hemelstad teweeg had gebracht. Letterlijk. Als ik naar boven keek zag ik niet meer de zwarte leegte van het Daarbuiten, maar het kleurrijke kunstwerk van sterren en nevels. Hemelstad was begonnen aan de lange weg terug naar de Aarde.
Toch bracht dit geen blijdschap of gevoel van overwinning. Ik voelde me leeggezogen, eenzaam. De nieuwe toekomst die voor Hemelstad in het verschiet lag, en waarover alleen nog maar gesproken werd, betekende weinig voor me. Aangespoord door Darma begroef ik mezelf en mijn verdriet met het doorspitten van alle astronomische en geschiedkundige kennis die tot op dat moment volledig genegeerd was, en ontdekte zo dat Hemelstad vele millennia nodig zou hebben om ook maar in de buurt van de Aarde te komen. De sterrenkaarten die ik vond waren vrijwel nutteloos en ik betwijfelde of de toekomstige generaties nog ooit in aanzicht van de Aarde zouden komen. Ten lange leste wist ik een plaats aan te wijzen die daar de meeste kans voor bood en de koers van Hemelstad werd veranderd.
Tijd heelde mijn wonden en ik wist een min of meer bevredigend, maar leeg en gesloten leven op te bouwen. Ik werd ten slotte aangesteld als adviseur voor de Zestien Afgevaardigden en wist in die functie mijn draai te vinden. Rakt verdween langzaam uit mijn leven en het contact met Darma sleet tot ik haar alleen nog maar met een schaapachtige glimlach groette wanneer ik haar tegen kwam.
Bij tijd en wijle denk ik met melancholie terug aan de chaotische tijd waarin ik de liefde van mijn leven verloor. Op die dagen ga ik naar de Hemelscheerder waar ik gevuld met droefheid naar de Melkweg staar en aan wolken van waterdamp denk, die dan langzaam de vorm van haar gezicht aannemen.
Ik mis haar.
Ik zal haar altijd missen.

Copyright © 19 april 2005
Alle rechten voorbehouden